Zomaar een dag begin 19e eeuw. Binnenvaartschepen trekken door het water, zwaar beladen met kool, uien, wortelen en aardappelen. Een karavaan van houten rompen, klotsend water en het zachte knarsen van touwen over ruggen en schouders. Want deze schuiten gaan vooruit door paardenkracht. Échte paarden, die op het jaagpad naast de Ringsloot lopen. En soms, als geld schaars is of de nood hoog, trekt de vrouw van de schipper zelf de boot voort. Haar klompen in de klei, haar schouders in het touw, haar blik vooruit. Het is zwaar, ritmisch, respect afdwingend werk. De Ringsloot is de levensader van de regio, het jaagpad een onmisbare schakel in het systeem. Want zonder paarden, zonder trekkende handen, geen handel.